انجمن علمی جنگلبانی ایران مجله جنگل ایران 2008-6113 16 شماره 5 انگلیسی (ویژه نامه به زبان انگلیسی) 2025 02 19 Evaluation of Climate Comfort for Tourism in Arasbaran Forest Region (Gharedagh), Northwest Iran ارزیابی آسایش اقلیمی گردشگری در منطقه جنگلی ارسباران (قره‌داغ)، شمال غرب ایران 1 13 179198 10.22034/ijf.2022.331329.1857 FA رؤیا عابدی دانشیار، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی اهر، دانشگاه تبریز، ایران. لادن کاظمی راد عضو هیأت علمی، پژوهشکده محیط زیست جهاد دانشگاهی، رشت، ایران. Journal Article 2022 03 06 Forest visits are one of the most important ecotourism activities and Arasbaran Forest is renowned for being a unique destination for nature-based tourism in northwest Iran. This study was conducted to assess the tourism climate potential of Arasbaran Forest using Tourism Climate Index (TCI) and Holiday Climate Index (HCI). Analyses indicated that the most optimal climatic conditions occurred during the spring and summer seasons in the region. The TCI results classified the study area as falling within the “Excellent” to “Ideal” categories with values ranging from 86 to 92. The spring and summer seasons were the most pleasant for tourism activities between 2001 to 2018. HCI results indicated that the study area also falls within the “Excellent” to “Ideal” categories with values of 86 to 94 and the spring season was particularly pleasant for tourism activities between 2001 to 2018. These seasons were chosen mainly due to the moderate improvement in thermal comfort during the spring and summer compared to surrounding areas, a slight increase in sunny hours during the tourism season, as well as more frequent holidays in the summer months. These results provide valuable background information for decision-makers in the tourism industry. بازدید از جنگل یکی از مهمترین فعالیتهای بومگردی است و جنگل ارسباران بهعنوان منطقهای منحصر به فرد برای طبیعت گردی در شمال غرب ایران شناخته میشود. بهمنظور بررسی پتانسیل اقلیمی گردشگری جنگل ارسباران، در مطالعه حاضر از شاخصهای اقلیم گردشگری (TCI) و شاخص اقلیم تعطیلات (HCI) استفاده شد. نتایج نشان داد که بهینهترین شرایط اقلیمی در فصول بهار و تابستان در منطقه مورد بررسی بود. نتایج شاخص TCI ، منطقه را در رده‌های «عالی» تا «ایده‌آل» با امتیازهای 86 تا 92 طبقه‌بندی کرد و فصل‌های بهار و تابستان برای فعالیت‌های گردشگری در دوره زمانی 2001 تا 2018 خوشایندتر بود. نتایج شاخص HCI حاکی از آن است که منطقه مورد مطالعه دارای رده «عالی» تا «ایده‌آل» با امتیاز 86 تا 94 بوده و فصل بهار برای فعالیت‌های گردشگری در دوره زمانی مورد مطالعه خوشایندتر است. این فصول عمدتاً بهدلیل بهبود متوسط آسایش حرارتی در بهار و تابستان در این منطقه نسبت به سایر مناطق اطراف، افزایش ساعات آفتابی در فصل گردشگری و همچنین تعطیلات بیشتر در ماههای تابستان در منطقه انتخاب شدند. این نتایج می‌تواند اطلاعات پایهای و مفیدی را در اختیار تصمیم گیرندگان صنعت گردشگری در منطقه قرار دهد.

https://www.ijf-isaforestry.ir/article_179198_b660e21556a99ffc8ed2715639c61cac.pdf

انجمن علمی جنگلبانی ایران مجله جنگل ایران 2008-6113 16 شماره 5 انگلیسی (ویژه نامه به زبان انگلیسی) 2025 02 19 Socio-Economic Factors and Mountaineers' Conservation Willingness: A Riparian Peri-Urban Forest Study فاکتورهای اجتماعی اقتصادی و تمایل حفاظتی کوهنوردان: مطالعه در جنگل‌های کران رودی اطراف شهر 15 30 197834 10.22034/ijf.2024.429800.1957 FA رحیم ملک نیا عضور هیات علمی گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه لرستان 0000-0003-0989-3426 جیران چام چام دکترای توسعه روستایی، دانشگاه رازی کرمانشاه Journal Article 2023 12 12 Introduction: Riparian peri-urban forests hold significant values in terms of providing recreational spaces, conserving water and soil resources, and supporting biodiversity. Sustainable management of these resources needs to engage urban communities in the management of these natural resources, comprehensively. This study aims to determine most important functions of riparian peri-urban forests and examine the factors influencing mountaineers' willingness to participate in forest conservation efforts with a specific focus on riparian forests close to hiking trails and mountainous areas. Additionally, the study seeks to explore the barriers and opportunities for mountaineers’ active involvement in conservation initiatives. Material and Methods: The sample size of 416 mountaineers in hiking trails in north of Tehran were considered as survey samples. Study data were gathered using questionnaire. Questionnaire consisted of several part to cover forest functions, potential fields and barriers of participation and socio-economic data o individuals. Data were analyzed using descriptive and inferential statistics. Results: Recreational values, aesthetic values, water resource conservation, flood mitigation, biodiversity conservation, and soil resource protection were the most important functions of riparian forests perceived by mountaineers. The barriers to mountaineers' participation in riparian forest conservation programs were also identified, including the lack of participatory management plans, uncertainty about the impact of their participation, technical barriers, lack of time, and financial constraints. Regarding fields of participatio, mountaineers show a strong preference for tree planting programs and waste cleaning activities. The study findings indicate that household size, frequency of mountain climbing per year, number years of mountaineering experience, and occupation positively impact individuals' willingness to participate in riparian peri-urban forest management. Additionally, gender, marital status, participation in relevant training courses on urban forests, and experience of participation in social programs create significant differences in individuals' willingness to participate. Conclusion: The findings underscore the importance of comprehensive community involvement and the need to address the growing demand for recreational spaces within urban environments. By identifying barriers and opportunities for mountaineers' participation, this study provides insights that can inform the development of effective participatory management approaches. مقدمه: جنگلهای کران رودی اطراف شهرها دارای ارزشهای بالایی از نظر فراهم کردن فضای تفرجی برای شهروندان، حفاظت از منابع آب و خاک و تنوع زیستی هستند. مدیریت پایدار این منابع نیازمند مشارکت جامع جوامع شهری در مدیریت آنها است. هدف از این پژوهش تعیین مهمترین کارکردهای این جنگلها و بررسی تاثیر فاکتورهای اجتماعی اقتصادی کوهنوردان بر تمایل آنان برای مشارکت در حفاظت از این جنگلها است. همچنین پژوهش به دنبال تعیین موانع و فرصتهای مشارکت فعال کوهنوردان در اقدامات حفاظتی در رابطه با جنگلهای کران رودی اطراف شهرها است. مواد و روشها: جامعه آماری تحقیق شامل کوهنوردان مسیرهای کوهنوردی شمال تهران بود. برای انجام پژوهش، یک نمونه متشکل از 416 کوهنورد انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفت. دادههای با استفاده از یک پرسش نامه جمعآوری شدند. پرسش نامه شامل چند بخش در مورد اولویت بندی کارکردهای جنگل، زمینههای بالقوه و موانع مشارکت و دادههای اجتماعی اقتصادی افراد بود. دادههای جمعآوری شده با آزمونهای توصیفی و استنباطی مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج: ارزشهای تفرجی، زیباشناسی، حفاظت از منابع آب، کاهش خطر سیل، حفاظت از تنوع زیستی و حمایت از منابع خاک مهمترین کارکردهای این جنگلها از دیدگاه کوهنوردان بودند. فقدان طرحهای مشارکتی مدیریت، عدم اطمینان در مورد تاثیر مشارکت افراد بر حفاظت، عدم آشنایی با مسایل فنی حفاظت، فقدان زمان لازم برای اختصاص به مشارکت و موانع مالی، به ترتیب به عنوان مهمترین موانع برای مشارکت کوهنوردان در برنامههای حفاظتی این جنگلها تعیین شد. بیشترین فراوانی در تمایل کوهنوردان به مشارکت به ترتیب شامل برنامههای نهالکاری و جمعآوری زباله مسیرهای کوهنوردی بود. نتایج پژوهش نشان داد که اندازه خانوار، فراوانی دفعات کوهنوردی در سال، تعداد سالهای سابقه کوهنوردی و شغل افراد بر میزان تمایل آنان به مشارکت در حفاظت از جنگلهای کران رودی حاشیه شهر تاثیر معنی داری دارد. نتایج نشان داد که افراد بر اساس متغییرهای جنسیت، وضعیت تاهل، شرکت در دورههای آموزشی مرتبط با جنگلهای شهری و سابقه مشارکت در فعالیتهای اجتماعی دارای تمایل متفاوت معنی داری برای مشارکت در حفاظت از جنگلهای کران رودی حاشیه شهر هستند. نتیجه گیری: نتایج این تحقیق اهمیت مشارکت جامع گروههای مختلف جامعه و توجه به نیازهای روزافزون تفرجی در محیطهای شهری را نشان داد. پژوهش حاضر با تعیین موانع و فرصتها در رابطه با مشارکت کوهنوردان، حاوی نکات مهمی برای توسعه راهکارهای مدیریت مشارکتی موثر جنگلهای کران رودی حاشیه شهرها است. برنامهریزی برای مشارکت فعال کوهنوردان در حفاظت از جنگلهای کران رودی در مسیرهای کوهنوردی میتواند زمینه را برای حضور فعال این گروه فراهم کند.

https://www.ijf-isaforestry.ir/article_197834_e1025e8d2ef7e2d3d80872fe9eecf545.pdf

انجمن علمی جنگلبانی ایران مجله جنگل ایران 2008-6113 16 شماره 5 انگلیسی (ویژه نامه به زبان انگلیسی) 2025 02 19 Tree mortality and dieback in Daland Forest Park, Iran: An assessment of Human and Environmental Factors مرگ‌ومیر و سرخشکیدگی درختان در پارک جنگلی دلند ایران: ارزیابی عوامل انسانی و محیطی 31 44 214157 10.22034/ijf.2025.462561.1991 FA محمدحسن ناصری دکتری رشته جنگلداری، گروه جنگلداری، دانشکده علوم جنگل، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، گلستان، ایران. 0000-0003-0322-4221 شعبان شتایی جویباری استاد تمام رشته جنگلداری، گروه جنگلداری، دانشکده علوم جنگل، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، گلستان، ایران. 0000-0002-3868-8475 هاشم حبشی دانشیار رشته اکولوژی جنگلی، گروه اکولوژی جنگل، دانشکده علوم جنگل، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، گلستان، ایران. 0000-0002-5092-4119 Journal Article 2024 06 25 Forests are important ecosystems that contain a wide range of living organisms. Recently, many forest trees, particularly in forest parks, have been experiencing dieback due to various factors, causing concerns among the public, researchers, and relevan authorities. Due to the importance of this issue, this study investigated the effect of environmental and human factors on the dieback and death of trees in Daland Forest Park, located in the Golestan Province, northeastern Iran. We used an RTK-DGPS to record the positions of dieback-affected trees and their percentages of dieback in circular plots of 1000 m2. In addition, all dead trees were visually identified using a UAV orthomosaic from 2021, and their locations were recorded. The effects of recreational areas, forest types, distance from water wells, and forest roads on tree dieback were analyzed. In addition, the relative impact of variables on dead trees was calculated. Based on tree dieback analysis using completely randomized factorial, tree dieback occurrence in the forest type is significantly affected, at a 99% confidence level. Additionally, the distance from water wells, recreation zones, and forest roads had a mutual effect on the amount of tree dieback. The analysis of dead trees showed that their occurrence was relatively higher in recreation-centered zones, certain forest types, and at distances of 0-100 meters from forest roads and 200-400 meters from water wells. Based on the findings, it is recommended to halt water extraction from the park’s wells and implement management treatments around forest roads and recreation zones to reduce pressure factors. It is also necessary to investigate the causes of tree mortality and dieback in other parts of the Hyrcanian forest. جنگلها اکوسیستمهای مهمی هستند که طیف وسیعی از موجودات زنده را شامل میشوند. اخیرا، بسیاری از درختان جنگلی، به‌ویژه در پارک‌های جنگلی، به دلیل عوامل مختلفی نظیر ظرفیت بیش‌ازحد گردشگران و دلایل ناشناخته در حال خشک شدن هستند و باعث ایجاد نگرانیهای فراوانی در میان مردم، محققان و متصدیان مربوطه شده است. با توجه به اهمیت این موضوع، این پژوهش به بررسی تأثیر عوامل محیطی و انسانی بر خشکیدگی و مرگ درختان پارک جنگلی دلند واقع در استان گلستان واقع در شمال شرق ایران پرداخته است. از دستگاهDGPS-RTK برای ثبت موقعیت‌های درختان سرخشکیده و مقدار خشکیدگی آنها در قطعات دایره‌ای 1000 مترمربع استفاده شد. همچنین، تمام درختان مرده با استفاده از ارتوموزاییک حاصل از تصاویر پهپاد مربوط به سال 1400 به‌صورت بصری شناسایی شدند؛ و موقعیت همه درختان ثبت گردید. سپس، تأثیر پارامتر زون‌های تفرجی، تیپ‌های درختی، فاصله از چاه‌های آب و فاصله از جاده‌های جنگلی بر سرخشکیدگی درختان مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت. علاوه بر این، تأثیر نسبی متغیرهای ذکرشده بر درختان خشکیده محاسبه گردید. بر اساس تجزیه‌وتحلیل طرح آزمایشی کاملاً تصادفی در قالب فاکتوریل، تیپ‌های درختی به‌طور معنی‌داری در سطح اطمینان 99 درصد بر سرخشکیدگی درختان تأثیر دارد. علاوه بر این، اثرات متقابل فاصله از چاه‌های آب با مناطق تفرجی و فاصله از جاده‌های جنگلی و همچنین تیپ‌های درختی تأثیر معنی‌داری را بر سرخشکیدگی درختان نشان دادند. همچنین، نتایج بررسی اثرات نسبی متغیرهای ذکرشده بر درختان خشکیده نشان داد که درختان خشکیده در مناطق تفرجی متمرکز، تیپ‌های جنگلی خالص و در فواصل 0 تا 100 متری از جاده‌های جنگلی و فاصله 200 تا 400 متری از چاه‌های آب از فراوانی بیشتری برخوردار هستند. بر اساس یافته‌های این پژوهش، توصیه می‌شود بایستی برداشت غیرضروری آب از چاه‌ها متوقف گردد و اقدامات مدیریتی و اجرایی در اطراف جاده‌های جنگلی و مناطق تفرجی برای کاهش فشار بر مناطق تحت تأثیر این عوامل کاهش یابد. همچنین بررسی علل مرگ و میر و خشکیدگی درختان در سایر جنگلهای هیرکانی ضروری میباشد.

https://www.ijf-isaforestry.ir/article_214157_e4eda1bcb5660b771332e5d9bf76e711.pdf

انجمن علمی جنگلبانی ایران مجله جنگل ایران 2008-6113 16 شماره 5 انگلیسی (ویژه نامه به زبان انگلیسی) 2025 02 19 The Effect of Data Transformation on Detrended Correspondence Analysis in Vegetation Studies (Case study: Kermanshah oak forests) اثر تبدیل داده‌ها بر تحلیل تطبیقی قوس‌گیری‌شده(DCA) در مطالعات پوشش گیاهی (مطالعه موردی: جنگل‌های بلوط کرمانشاه) 45 55 214154 10.22034/ijf.2025.337849.1867 FA نغمه پاک گهر دانش‌آموخته دکتری، گروه جنگداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران جواد اسحاقی راد استاد، گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران عباس بانج شفیعی استاد، گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران سید جلیل علوی دانشیار، گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تربیت مدرس، نور، ایران Journal Article 2022 05 10 Vegetation sampling is a fundamental practice in ecological research, often quantified by estimating species cover. This process typically involves transforming the data to account for the presence of common and rare species, as well as zeros in the dataset, which can significantly influence the analysis results. The subsequent analysis of these datasets aims to elucidate community patterns and dynamics within various ecosystems. However, the optimal transformation method for multivariate analysis remains a subject of ongoing debate among ecologists, as different transformation techniques can yield varying interpretations of ecological data. In this study, we aimed to evaluate the effects of different data transformations on the results of detrended correspondence analysis (DCA), specifically within oak forests (Quercus brantii Lindl.) located in the Zagros region of Iran. This region is characterized by its unique biodiversity and ecological significance, making it an ideal setting for such investigations. To achieve our objectives, we selected three distinct forest patches characterized by similar slopes and altitudes, ensuring that environmental variables were controlled. Vegetation sampling was conducted at five specific distances—0, 25, 50, 100, and 150 meters—along three transects that were spaced 200 meters apart from each other. This systematic approach allowed us to obtain a comprehensive representation of species distribution across the forest patches. We utilized the Braun-Blanquet cover percentage and the van der Maarel scale to prepare our datasets, ensuring consistency and reliability in our measurements. Each dataset underwent various transformations, including log, square root, and general relativization transformations. Subsequently, we applied DCA to each transformed dataset and compared the resulting ordination outcomes through Procrustes analysis, a method that quantifies the similarity between two datasets. The findings revealed that both log-transformed and square-root transformed datasets significantly enhanced the DCA results by effectively decreasing the variation present in the dataset. Procrustes analysis demonstrated that the concordance between the log-transformed and square-root transformed datasets and the raw data was significantly higher than that of the other transformations evaluated. Importantly, our results indicated that general relativization transformations were unsuitable for DCA analysis, as they did not adequately represent the underlying ecological relationships. Consequently, we recommend performing data transformations, particularly log or square root transformations, prior to conducting ordination analyses. This approach will not only enhance the reliability of the results but also facilitate more accurate ecological interpretations, ultimately contributing to a deeper understanding of community dynamics in forest ecosystems. نمونه‌برداری از پوشش گیاهی یک مرحله اساسی در پژوهشهای بوم‌شناختی است که بیشتر با برآورد پوشش گونه‌ها انجام می‌شود. این فرآیند بیشتر شامل تبدیل داده‌ها برای درنظر گرفتن حضور گونه‌های عمومی و نادر و همچنین صفرها در مجموعه داده‌ها است که می‌تواند تأثیر زیادی بر نتایج تحلیل‌ها داشته باشد. تحلیل‌های بعدی این مجموعه داده‌ها با هدف یافتن الگوها و پویایی جامعه در اکوسیستم‌های مختلف انجام می‌شود. با این حال، روش بهینه تبدیل داده‌ها برای تحلیل های چندمتغیره همچنان موضوعی مورد بحث در میان بوم شناسان است، زیرا روش‌های مختلف تبدیل می‌توانند تفسیرهای متفاوتی از داده‌های بوم شناختی به همراه داشته باشند. در این مطالعه، به ارزیابی تأثیرات تبدیل‌های مختلف داده‌ها بر نتایج تحلیل تطبیقی قوس‌گیری‌شده(DCA) ، به‌ویژه در جنگل‌های بلوط (Quercus branti L.) واقع در منطقه زاگرس ایران، پرداختیم. این منطقه به خاطر تنوع زیستی منحصر به فرد و اهمیت اکولوژیکی‌ آن، مکان ایده‌آلی برای چنین بررسی‌هایی است. برای دستیابی به اهداف پژوهش، سه منطقه جنگلی مجزا با شیب‌ و ارتفاع از سطح دریا مشابه انتخاب کردیم تا متغیرهای محیطی مشابه باشند. نمونه‌برداری از پوشش گیاهی در پنج فاصله مشخص ۰، ۲۵، ۵۰، ۱۰۰ و ۱۵۰ متر، در طول سه خط نمونه که ۲۰۰ متر از یکدیگر فاصله داشتند، انجام شد. این رویکرد سیستماتیک به ما این امکان را داد تا نمای کاملی از توزیع گونه‌ها در سراسر مناطق جنگلی به دست آوریم. از درصد پوشش براون-بلانکه و مقیاس ون در مارل برای آماده‌سازی مجموعه داده‌ها استفاده کردیم و اطمینان حاصل کردیم که اندازه‌گیری‌ها قابل اعتماد هستند. هر مجموعه داده تحت تبدیل‌های مختلفی قرار گرفت، از جمله تبدیل لگاریتمی، ریشه مربع و تبدیل‌های نسبی عمومی. پس از آن، روشDCA برای هر مجموعه داده تبدیل شده، اجرا شد و نتایج به‌دست‌آمده با روش پروکراستز، روشی که شباهت بین دو مجموعه داده را کمی‌سازی می‌کند، مورد مقایسه قرار گرفت. یافته‌ها نشان داد که هر دو مجموعه داده تبدیل‌شده به لگاریتم و ریشه مربع به‌طور قابل توجهی نتایج DCA را، با کاهش مؤثر تغییرات موجود در مجموعه داده، بهبود بخشیدند. نتایج روش پروکراستز نشان داد که هم‌خوانی بین مجموعه داده‌های تبدیل‌شده به لگاریتم و ریشه مربع و داده‌های خام به‌طور چشمگیری بالاتر از روشهای دیگر تبدیل‌ها ارزیابی‌شد. نتایج ما نشان داد که تبدیل‌های نسبی عمومی برای تحلیل DCA نامناسب بودند، زیرا نتوانستند روابط بوم شناختی موجود در داده ها را به‌خوبی نمایان کنند. بنابراین، توصیه می‌کنیم که قبل از انجام تحلیل‌های رسته بندی، از تبدیل‌ داده ها، به‌ویژه تبدیل لگاریتمی یا ریشه مربع استفاده شود. این رویکرد نه تنها قابلیت اعتماد به نتایج را بهبود می‌بخشد بلکه تفسیر اکولوژیکی دقیق‌تر را تسهیل می‌کند و در آخر به درک عمیق‌تری از پویایی جامعه در اکوسیستم‌های جنگلی کمک می‌کند.

https://www.ijf-isaforestry.ir/article_214154_3047c354b7dcafb18b3ee30d66984bab.pdf

انجمن علمی جنگلبانی ایران مجله جنگل ایران 2008-6113 16 شماره 5 انگلیسی (ویژه نامه به زبان انگلیسی) 2025 02 19 The Nature of Vegetation Cover and Urban Biotopes in Kiashahr Port, Gilan Province ماهیت پوشش گیاهی و بیوتوپ‌های شهری بندر کیاشهر 57 70 222052 10.22034/ijf.2025.440476.1970 FA محمود بیدلرد استادیار بخش جنگلها، مراتع و آبخیزداری، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی گیلان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، رشت، ایران. پریسا پناهی دانشیار باغ گیاه شناسی ملی ایران، بخش تحقیقات گیاه شناسی، موسسه تحقیقات جنگل ها و مراتع کشور، سازمان تحقیقات، ترویج و آموزش کشاورزی، تهران، ایران. مهران غلامی استادیار بخش تحقیقات باغی- زراعی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی گیلان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، رشت، ایران. Journal Article 2024 01 24 Urban plants provide multiple ecosystem services for human physical and mental well-being. Understanding these plants is crucial for biodiversity conservation and sustaining ecosystem services. This study focused on the flora of Kiashahr Port city and its various biotopes. The city is located on the southern coast of the Caspian Sea, situated between two important reserves: Safrabasteh Plain Forest and Bujagh National Park. According to the results, 220 species belonging to 190 genera of 76 families were identified. The richest family in terms of species was the Poaceae (26 species), followed by that of the Asteraceae (20 species). The recorded plants were classified as cultivated ornamental, remnant and spontaneous plants. The predominant life form of the cultivated ornamental plants was Phanerophytes (46 species; 56%), while the most common life forms of remnant and spontaneous plants were Therophytes (71 species; 53%). Native species were more widespread than exotic ones, with 96 exotic species (44%) identified, of which 17 species had invasive potential. . Residential or native remnant areas had a higher richness of plant species than other biotopes. Considering that spontaneous and invasive plants contribute to the homogenization of urban vegetation, this paper proposes the conservation of remnant plants and the use of native ornamental plants in man-made green spaces. گیاهان شهری خدمات بوم سازگانی متعددی را برای رفاه جسمی و روحی انسانها فراهم میکنند. شناخت این گیاهان برای حفظ تنوع زیستی و خدمات بوم سازگانی بسیار مهم است. این مطالعه بر روی فلور شهر بندر کیاشهر و رویشگاههای مختلف موجود متمرکز شده است. شهر بندر کیاشهر در کرانه جنوبی دریای خزر و بین دو ذخیره گاه مهم جنگل جلگهای صفرابسته و پارک ملی بوجاق واقع شده است. در طی مطالعه میدانی، 220 گونه متعلق به 190 جنس و 76 تیره از از عرصه مورد مطالعه فهرست شدند. از نظر تنوع گونهای غنی‌ترین تیره، گندمیان با 26 گونه و کاسنیان با20 گونه بودند. گونههای موجود در سه گروه عمده، گیاهان دست کاشت زینتی، گیاهان باقیمانده از بوم سازگان بومی و گیاهان خود روی طبقه بندی شدند. شکل رویشی غالب گیاهان دست کاشت زینتی، فانروفیتها (46 گونه؛ 56 درصد) بودند، در حالیکه تروفیتها (71 گونه؛ 53 درصد) رایجترین شکل رویشی گونه‌های باقیمانده و خود روی بودند. تعداد گونه‌های بومی از گونه‌های غیر بومی غالبتر بود، به‌گونه‌ای که گیاهان غیر بومی با 96 گونه، 44 درصد از گیاهان شناسایی‌شده را شامل میشوند، از میان گونههای غیربومی 17 گونه پتانسیل تهاجم داشتند. مناطق رها شده، حاشیهای و لکه‌های باقیمانده از رویشگاه اولیه حوزه شهر غنی گونهای بالاتری نسبت به سایر رویشگاههای شهر داشتند. با توجه به اینکه گیاهان خودروی و مهاجم سبب همگن شدن پوشش گیاهی شهری میشوند، جهت حفظ و حراست از تنوع زیستی پیشنهاد میشود گونه‌های باقیمانده از بوم سازگان جلگهای حفظ شده و همچنین بکارگیری گیاهان زینتی بومی از اصول اولیه راهبردی مدیریت فضاهای سبز شهر های شمالی کشور در نظر گرفته شود.

https://www.ijf-isaforestry.ir/article_222052_378df078868136b94bbb41e34c41f7c0.pdf

انجمن علمی جنگلبانی ایران مجله جنگل ایران 2008-6113 16 شماره 5 انگلیسی (ویژه نامه به زبان انگلیسی) 2025 02 19 Evaluation of tree basal area increment models using machine learning algorithms ارزیابی مدل‌های رویش سطح مقطع درخت با استفاده از الگوریتم‌های یادگیری ماشین 71 86 222053 10.22034/ijf.2025.482290.2011 FA سیده کوثر حمیدی استادیار گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ساری، ایران 0000-0003-2590-5298 اصغر فلاح استاد گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ساری، ایران 0000-0002-3300-3975 Journal Article 2024 11 04 Forest management planning is a critical decision-making tool in forestry, resulting in a plan that outlines anticipated activities, their timing, and control measures to achieve forest management goals. Investigating growth and product models is one of the most important methods for obtaining information about the future state of a forest. In other words, assessing stand growth and yield is a basic prerequisite for forest management planning. Therefore, determining and estimating the basal area increment of trees is crucial for understanding forest dynamics and informing planning and management efforts. Since Hyrcanian forest species are considered among the most valuable, this study aims to investigate basal area increment using machine learning algorithms and model itin the uneven-aged forest of Farim in Mazandaran province. In this study, the basal area increment (BAI) of trees was modeled using Machine Learning (ML) algorithms (Artificial Neural Networks, Support Vector Machine, Random Forest, and Generalized Additive Model) over 10 years. Biometric indices (e.g., diameter, height, basal area, basal area of the largest trees), physiographic factors (aspect, slope, altitude), and climatic variables (temperature, precipitation, evaporation and transpiration) were used as input for model development. The performance of the machine learning algorithms were compared using bias, RMSE, and R2. The ANN model, specifically an MLP network with seven hidden layer neurons, achieved the highest accuracy (88%) in predicting basal area increment compared to other models. These results demonstrate the effectiveness of ANN models for accurately modeling basal area increment, making them valuable tools in forest management. The strong performance of the generated models, attributed to their optimal structure (e.g., number of neurons, activation function, and input variables), highlights their stability and generalization capacity across diverse datasets. The potential to improve forest parameter modeling using machine learning techniques, specifically ANN, is crucial for sustainable forest management. Such improvements can enhance the conservation of species composition and the structural characteristics of the forest. برنامهریزی مدیریت جنگل یک ابزار مهم تصمیمگیری در جنگلداری است و نتیجه آن یک برنامه مدیریتی است که در آن از فعالیت های پیشبینی شده، زمان بندی و کنترل آنها برای دستیابی به اهداف مدیریت جنگل در یک منطقه جنگلی استفاده می شود. بررسی مدلهای رشد و محصول یکی از مهمترین روشها برای به دست آوردن اطلاعات در مورد وضعیت آینده یک جنگل است. به عبارت دیگر، ارزیابی رشد و عملکرد توده یک پیش نیاز اساسی برای برنامهریزی مدیریت جنگل است. بنابراین تعیین و برآورد رویش سطح مقطع درختان برای درک وضعیت و اجرای آن در برنامهریزی و مدیریت جنگل بسیار مهم است. با توجه به اینکه گونه‌های جنگلی هیرکانی به‌عنوان با ارزش‌ترین گونه‌ها محسوب می‌شوند، هدف این پژوهش بررسی رویش سطح مقطع با استفاده از الگوریتم‌های یادگیری ماشین و مدل‌سازی آن‌ها در جنگل ناهمسال فریم در استان مازندران است. در این مطالعه، رویش سطح مقطع درختان با استفاده از الگوریتم‌های یادگیری ماشین (Machine Learning) شبکه عصبی مصنوعی (ANN)، ماشین بردار پشتیبان (SVM)، جنگل تصادفی (RF) و مدل افزایشی تعمیم یافته (GAM) در یک دوره 10 ساله مدل‌سازی شد. اطلاعات زیست‌سنجی (قطر برابر سینه، ارتفاع کل، سطح مقطع درختان، سطح مقطع قطورترین درختان)، فیزیوگرافی (شیب، جهت، ارتفاع از سطح دریا) و اقلیمی (درجه حرارت، بارندگی و تبخیر و تعرق) جنگل به عنوان ورودی برای توسعه مدل استفاده شد. نتایج الگوریتم های یادگیری ماشین با یکدیگر مقایسه شد. مدل ANN، به ویژه الگوریتم MLP با هفت نورون لایه پنهان، دقت بالاتری (88 درصد) در پیش‌بینی افزایش سطح مقطع در مقایسه با مدل‌های دیگر به دست آورد. این نتایج نشان می‌دهد که فناوری‌های ANN برای مدل‌سازی رویش سطح مقطع در جنگل‌داری مناسب هستند، همچنین عملکرد خوب مدل‌های تولید شده بر اساس ساختار مناسب (تعداد نورون‌ها، نوع تابع فعال‌سازی و متغیرهای ورودی) نشان‌دهنده پایداری این مدل‌ها و توانایی آن‌ها در ارائه تعمیم است. امکان بهبود توصیف پارامترهای جنگل با استفاده از تکنیک‌های یادگیری ماشینی، مانند ANN، برای مدیریت پایدار جنگل برای افزایش حفاظت از ترکیب گونه‌ها و ساختارهایی که جنگل را مشخص می‌کنند، ضروری است.

https://www.ijf-isaforestry.ir/article_222053_fab1d07e76bc1b98df1f0f96da008ead.pdf

انجمن علمی جنگلبانی ایران مجله جنگل ایران 2008-6113 16 شماره 5 انگلیسی (ویژه نامه به زبان انگلیسی) 2025 02 19 Forest road network planning based on topological measures in Hyrcanian recreational forest parks using graph theory توسعه شبکه جاده های جنگلی بر اساس ملاحظات توپولوژیکی و با هدف گردشگری در جنگل‌های هیرکانی 87 98 222054 10.22034/ijf.2025.473178.2003 FA عباس نوروزی سنگتابی فارغ التحصیل کارشناسی ارشد گروه جنگلداری، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران آیدین پارساخو دانشیار گروه جنگلداری، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران ستار عزتی استادیار گروه جنگلداری، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران محسن مصطفی استادیار گروه خاک، گیاه و علوم غذایی، دانشگاه باری، باری، ایتالیا Journal Article 2024 08 17 Road network connectivity significantly influences the total cost of transportation in recreation services. With recent advancements in mathematical sciences and computer technology, structural analysis using graph theory has become practical. The application of graph theory offers several benefits, including the evaluation of connectivity levels, network transportation speed, accessibility, identification of critical junctions, and detection of traffic-reducing cycles that enhance safe and convenient travel for tourists. In this paper, the existing road networks of eight recreational forest parks (Mirza Kouchak Khan, Zare, Talar, Endargeli, Javarem, Izadshahr, Haloomsar and Abbasabad) in Mazandaran Province were analyzed using graph theory. Moreover, new roads were proposed to enhance network connectivity for recreational services. Root nodes, articulation nodes, links and sub-graphs were considered as graph components, while network density, road spacing, alpha index ( ), beta index ( ), P index ( ), eta index ( ), number of cycles (u), gamma index ( ) and detour index (DI) were considered as topological and geometric measures. New road segments were proposed based on topologic standards to improve the efficiency of road networks with weak connectivity. The proposed approach was applied to eight test networks in the central highland of the Hyrcanian forests, northern Iran. The results showed that the means of the articulation nodes, total nodes, links, sub-graphs, α, β, π, η, u and ɣ in the forest land use with recreation services were 0.5, 7.25, 7.25, 1.12, 0.07, 0.95, 2.00, 1.13, 1.12 and 0.46, respectively. As a result of supplementary roads, road density increased by 15.60%, 20.30%, 37.20%, 34.3%, 8.60% in Endargeli, Javarem, Izadshahr, Haloomsar and Abbasabad, respectively. Additionally, the α index improved from 0 to 0.12, 0.2, 0.17, 0.14 and 0.33 in these study locations. Structural properties of road networks with weak connectivity were improved to the standard range by the addition of supplementary roads. The findings of the present study showed that completing the networks by introducing cycles can enhance other graph theory indicators and improve overall connectivity. اتصال شبکه جاده ای بر هزینه کل حمل و نقل در خدمات تفریحی تأثیر می گذارد. در روش‌های ارزیابی سنتی، سیستم‌های ارزیابی نمی‌توانند با نیاز دسترسی پایدار و کارآمد به جنگل سازگار شوند. بنابراین امروزه با توجه به پیشرفت در علوم ریاضی و دانش کامپیوتر، تحلیل ساختاری با استفاده از نظریه گراف در حال کاربردی شدن است. در این مقاله، ابتدا شبکه‌های جاده‌ای جنگلی موجود در استان مازندران (میرزا کوچک خان، زارع، تالار، اندرگلی، جوارم، ایزدشهر، حلومسر و عباس آباد) بر اساس مفاهیم معرفی‌شده در تئوری گراف تحلیل و سپس اتصال شبکه با توجه به خدمات گردشگری بررسی و توسعه داده شد.گره‌های ریشه، گره‌های مفصلی، پیوندها و زیرشبکه به عنوان اجزایگراف در نظر گرفته شدند، در حالی که تراکم شبکه، فاصله راه، شاخص آلفا(α)، شاخص بتا(β)، شاخص پی (π)، شاخصاتا (η) تعداد چرخهها(u)، شاخص گاما (ɣ) و شاخص انحراف (DI) بهعنوان معیارهای توپولوژیکی و هندسی در نظر گرفته شدند. بخش های جدید بر اساس استانداردهای توپولوژیکی برای بهبود کارایی شبکه های جاده ای با اتصال ضعیف پیشنهاد شد. رویکرد پیشنهادی برای8 شبکه آزمایشی در ارتفاعات مرکزی جنگل‌های هیرکانی، شمال ایران اعمال شد. نتایج نشان داد که میانگین گرههای مفصلی، کل گرهها، پیوندها،زیرگراف،α، β، π، η، u و ɣ در کاربری جنگلی با سرویس گردشگری به ترتیب 0.5، 7.25، 7.25، 1.12، 0.07، 0.95 بود. ، 2.00، 1.13، 1.12 و 0.46 بود. در نتیجه راه های تکمیلی تراکم جادهها در اندرگلی،جوارم، ایزدشهر، هالومسر و عباس آباد به ترتیب به 60/15، 30/20، 20/37، 3/34، 60/8 افزایش یافت که منجر به بهبود شاخص α از 0 به 0.12، 0.2، 0.17، 0.14 و 0.33 در مکان های ذکر شده گردید. ویژگی‌های ساختاری شبکه‌های جاده‌ای با اتصال ضعیف با طراحی جاده‌های تکمیلی به محدوده استاندارد ارتقا یافت. اندازه‌گیری ساختار شبکه راه‌ها می‌تواند برای مهندسان جنگل، برنامه‌ریزان شهری و تصمیم‌گیران برای دستیابی به اهداف مختلف مفید باشد. نتایج مطالعه حاضر نشان داد که با تکمیل شبکه از طریق پیاده سازی چرخه می توان سایر شاخص های نظریه گراف را بهبود بخشید و سطح ارتباطات را ارتقا داد.

https://www.ijf-isaforestry.ir/article_222054_a02be8de388a97b0c37dfe7e4cb037cd.pdf

انجمن علمی جنگلبانی ایران مجله جنگل ایران 2008-6113 16 شماره 5 انگلیسی (ویژه نامه به زبان انگلیسی) 2025 02 19 Tree Growth Responses to Climatic Factors: Lessons from Semi-Arid Zagros Oak Forests, Western Iran پاسخ رشد درختان به عوامل اقلیمی: درس‌هایی از جنگل‌های نیمه‌خشک بلوط زاگرس، غرب ایران 99 114 222057 10.22034/ijf.2025.509829.2046 FA الهام مطهرفرد دانشجوی دکتری،گروه علوم جنگل، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران علی مهدوی استاد، گروه علوم جنگل، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران 0000-0002-5867-3457 رضا اخوان دانشیار بخش تحقیقات جنگل، مؤسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، تهران، ایران 0000-0003-3420-7301 اصغر فلاح استاد، گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، مازندران، ایران رضا امیدی پور استادیار، گروه مرتع و آبخیزداری، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ایلام، ایلام، ایران استاکتون ماکسل استاد، دپارتمان علوم مکانی، دانشگاه ردفورد، ویرجینیا، آمریکا Journal Article 2024 05 30 The Zagros forest ecosystem, the largest forested region in Iran, is dominated by Quercus species and characterized by a semi-arid Mediterranean climate. Over the past two decades, increasing temperatures and evapotranspiration have imposed significant stress even on the drought-tolerant Quercus species. In this study, we investigated the climate-growth relationships of Quercus brantii Lindl., a dominant tree species in the western Iranian forest ecosystem. We collected 29 cross-sections from Q. brantii at the Melehpanjab and Pashmin sites for dendrochronological analysis. Generalized additive models (GAMs) were employed to identify radial growth responses and non-linear relationships and to monthly climatic variables, including precipitation and temperature, over the past 18 years (2005-2022). The model explained 66.7% of the variation in ring width. Our findings highlight the sensitivity of Q. brantii to climatic variability, with key drivers of growth being precipitation from October to May (PrcOct_May), precipitation from October to March (PrcOct_Mar), temperature from October to December (TempOct_Sep), and potential evapotranspiration (PET) during spring and summer. Radial growth increased following moist periods (e.g., 2005–2007) but declined during dry periods (e.g., 2007–2010). Q. brantii exhibited a positive response to water availability prior to the growing season, and precipitation - year interactions were significant during moist periods. However, radial growth showed a negative response to elevated temperatures (particularly when average annual temperature exceeded above 22.5°C) and limited summer precipitation, which acted as a critical growth constraint. Tree growth was enhanced by PET during spring (April and May), while low soil moisture in June (linear trend) and July (non-linear trend) restricted growth. In conclusion, moisture availability emerged as the most critical factor influencing the growth of Zagros oak forests, with precipitation acting as the key constraint. Additionally, the application of GAMs provides valuable insights into estimating optimal precipitation and temperature conditions for Q. brantii in this region. بومسازگان جنگلی زاگرس، بزرگترین ناحیه جنگلی ایران، بوسیلۀ گونههای بلوط (Quercus) غالب بوده و با اقلیم نیمه خشک مدیترانه ای مشخص میشود. در طول دو دهۀ گذشته، افزایش دما و تبخیر- تعرق، فشارهای قابل توجهی را حتی روی گونههای بلوط که بردبار به خشکی هستند، تحمیل کرده است. در این مطالعه، روابط رشد- اقلیم بلوط ایرانی Quercus brantii Lind. که گونۀ غالب بومسازگان جنگلی غرب ایران است را مورد بررسی قرار گرفت. برای تحلیلهای گاهشناسی، 29 مقطع عرضی از درختان بلوط Q. brantii در دو رویشگاه ملهپنجاب و پشمین جمعآوری شد. مدلهای جمعی تعمیم یافته (GAMs) برای شناسایی روابط غیرخطی و پاسخهای رشد درخت به متغیرهای اقلیمی ماهانه شامل دما، بارندگی در 18 سال گذشته (2005-2022 میلادی) استفاده شد. مدل 7/66 درصد تغییرات پهنای حلقههای سالانه را توضیح داد. یافتههای ما حساسیت Q. brantii به تغییرات اقلیمی را نشان می‌دهد، با این نکته که عوامل کلیدی محرک رشد شامل بارندگی از اکتبر سال قبل تا می سال جاری (PrcOct_May)، بارندگی از اکتبر سال قبل تا مارس سال جاری (PrcOct_Mar)، دما از اکتبر سال قبل تا دسامبر سال جاری (TempOct_Sep) و تبخیر و تعرق پتانسیل (PET) در طول بهار و تابستان بودند. رشد شعاعی پس از دورههای مرطوب (مانند 2005-2007 میلادی) افزایش یافت ولی در طول دورههای خشک (مانند 2007-2010 میلادی) کاهش رشد شعاعی اتفاق افتاد. Q. brantii پاسخ مثبتی به دسترسی به آب قبل از فصل رشد نشان داد، و تعامل بین بارندگی و سال رویش در طول دورههای مرطوب، معنیدار بود. با این حال، پاسخ رشد شعاعی درخت به افزایش دما منفی بود (مخصوصاً دمای بیش از 5/22 درجه سانتیگراد و از اکتبر سال قبل تا سپتامبر سال جاری) و بارندگی محدود در طول تابستان بهعنوان یک عامل محدودکننده حیاتی برای رشد درخت عمل کرد. رشد درخت بوسیلۀ PET در فصل بهار (ماههای آوریل و مه) بهبود یافت، درحالیکه، کمبود رطوبت خاک درماه ژوئن (با روند خطی) و ماه ژوئیه (با روند غیرخطی) رشد را محدود کرد. بهطور کلی، دسترسی به رطوبت به‌عنوان مهم‌ترین عامل تأثیرگذار بر رشد جنگل‌های بلوط زاگرس شناسایی شد، جایی که بارندگی بهعنوان عامل محدودکننده اصلی عمل میکند. علاوه براین، استفاده از GAMs بینشهای ارزشمندی را برای تخمین شرایط بهینۀ بارندگی و دما برای رشد Q. brantii در این منطقه فراهم میکند.

https://www.ijf-isaforestry.ir/article_222057_a0d15d3954406735b4b38f45ea6a3972.pdf

انجمن علمی جنگلبانی ایران مجله جنگل ایران 2008-6113 16 شماره 5 انگلیسی (ویژه نامه به زبان انگلیسی) 2025 02 19 Assessment of post-fire vegetation recovery in a part of the Marivan forests using remote sensing پایش بازیابی پوشش گیاهی پس از آتش‌سوزی در بخشی از جنگل‌های مریوان با استفاده از سنجش از دور 115 129 216259 10.22034/ijf.2025.491074.2022 FA زبیر فتحی دانش‌آموخته کارشناسی ارشد گروه جنگلداری، دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران. مهتاب پیرباوقار دانشیار گروه جنگلداری، دانشکدۀ منابع طبیعی و مرکز پژوهش و توسعه جنگلداری زاگرس شمالی دکتر هدایت غضنفری، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران. Journal Article 2024 12 07 Fires affect the structure, composition, and functioning of ecosystems. Monitoring post-fire vegetation recovery is critical for evaluating the ecological impacts of wildfires effects on ecosystems, and supporting ecosystem restoration after fires. Each year, many low- to moderate-intensity surface fires occur in the Zagros forests. This study aimed to assess vegetation recovery in a burned area of the northern Zagros forests by analyzing the spectral behavior of vegetation post-fire. Temporal OLI-Landsat 8 images from 2013 to 2018 were used. In the first step, accurate atmospheric correction was applied to the images. Five vegetation indices (VIs), NBR, NDVI, NDII, EVI, and MSAVI1 were used to monitor the vegetation recovery from two years pre-fire to three years post-fire. Both qualitative (i.e. visual analysis) and a quantitative (i.e. M-statistic separability index) approaches were used to evaluate the performance of VIs in distinguishing between burned and unburned areas. Surveys were conducted simultaneously in the burned and control areas with similar physiographic conditions to minimize phenological differences and isolate the effects of meteorological variations such as rainfall and drought, on vegetation regeneration and spectral changes. Visual assessment showed that all VIs responded well in detecting post-fire recovery, highlighting their effectiveness. Among the VIs, NBR demonstrated the highest discrimination performance, while NDVI showed the lowest sensitivity. The results showed that all VIs nearly returned to their pre-fire values within one year post-fire. This rapid recovery is attributed to the low intensity of surface fires and the fast coppice regeneration of oak trees post-fire which leads to increased canopy cover. Therefore, identifying burned areas becomes challenging just one year after the fire in some parts of Zagros forests due to the rapid recovery of vegetation. آتش‌سوزی ها بر ساختار، ترکیب و عملکرد بوم‌سازگان‌ها تاثیرگذار است. پایش احیا و بازسازی پوشش گیاهی پس از آتش‌سوزی به منظور ارزیابی اثرات آتش‌سوزی بر بوم‌سازگان‌های جنگلی ضروری است. هرساله، تعداد زیادی آتش‌سوزی سطحی با شدت کم تا متوسط در جنگل‌های زاگرس اتفاق می‌افتد. این پژوهش با هدف بررسی میزان بازیابی پوشش گیاهی پس از آتش‌سوزی در بخشی از جنگل‌های زاگرس شمالی از طریق بررسی تغییرات رفتار طیفی این جنگل‌ها انجام شد. برای این کار تصاویر سنجنده OLI ماهواره Landsat8 از سال 2013 تا 2018 مورد بررسی قرار گرفتند. در گام اول تصحیح اتمسفری دقیق بر روی داده‌ها انجام شد. از پنج شاخص طیفی NBR، NDVI، NDII، EVI و MSAVI1 به منظور پایش بازیابی پوشش گیاهی منطقه سوخته از دو سال قبل از آتش‌سوزی تا سه سال پس از آتش‌سوزی استفاده شد. در این پژوهش از یک رویکرد کیفی (تفسیر بصری نمودارهای تغییرات طیفی شاخص‌ها) و یک رویکرد کمّی (شاخص تفکیک‌پذیری M-statistic) برای ارزیابی عملکرد شاخص‌ها در تفکیک طبقات سوخته و نسوخته استفاده شد. برای پایش و به حداقل رساندن اثر تغییرات فنولوژیکی و تأثیر مستقیم تغییرات آب و هوا، مانند بارندگی و خشکسالی، بر روند احیا و تغییرات طیفی پوشش گیاهی، بررسی‌ها همزمان در دو منطقه دچار حریق و شاهد با وضعیت فیزیوگرافی مشابه انجام شد. با توجه به ارزیابی کیفی، همه شاخص‌ها عملکرد خوبی در ارزیابی بازسازی پوشش گیاهی پس از آتش‌سوزی داشتند. تحلیل شاخص کمّی تفکیک‌پذیری نیز نشان داد که شاخص NBR نسبت به سایر شاخص‌های بررسی شده در این پژوهش عملکرد بهتری دارد. شاخص NDVI عملکرد ضعیفتری نسبت به سایر شاخص‌ها ارائه داد. نتایج نشان داد که ارزش همه شاخص‌ها تنها در یکسال پس از آتش‌سوزی به مقادیر قبل از آتش‌سوزی رسیده است. آتش‌سوزی سطحی با شدت کم و همچنین سرعت بالای زادآوری جست‌های بلوط منجر به این نتیجه شده است. بنابراین احیای پوشش گیاهی در منطقه مورد بررسی به سرعت اتفاق افتاده است. به همین دلیل در برخی از مناطق جنگل‌های زاگرس، تشخیص مناطق سوخته تنها یکسال پس از آتش‌سوزی دشوار است.

https://www.ijf-isaforestry.ir/article_216259_103aba6532b036eef1815a69a19d6f0b.pdf