رابطه‌ی دانش و سیاست‌گذاری‌های محیط‌زیست و ضرورت ساخت اَبَرمُدل در مقیاس حکومت؛ بخش اول: مقیاس مکانی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار، گروه مهندسی منابع طبیعی، دانشکدۀ کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس

2 دانشجوی دکتری علوم و مهندسی آبخیزداری، دانشکدۀ کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس

چکیده

بی‌توجهی به مقیاس مکانی به‌کاررفته در درک فرایندهای محیط‌زیستی، به تصمیم‌گیری‌های نادرست در عرصۀ محیط‌زیست منجر می‌شود، چراکه رسیدن به راه‌حل‌ مشکلات محیط زیستی در فرایند سیاست‌گذاری، مستلزم توجه به مقیاس مکانی استفاده‌شده در دانش فنی است. در این پژوهش با استفاده از رویکرد توصیفی-تحلیلی سعی شده است که نقش انتخاب مقیاس مکانی در عرصۀ سیاست‌گذاری‌های محیط‌زیستی نشان داده ‌شود. نتایج نشان می‌دهد که با وجود تلاش برای شناخت مسائل محیط‌زیستی در مقیاس بین‌المللی، تمرکز حکومت‌ها بیشتر بر مدیریت منابع طبیعی در مقیاس‌های ملی است. بنابراین لازمۀ رسیدن به چارچوب روش‌شناسی مشخص برای حل مسائل محیط‌زیستی و تبدیل شناخت حاصل از دانش فنی به سیاست‌گذاری، استفاده از مقیاس حکومت (ملی) است. از این‌رو پیشنهاد می‌شود با طراحی و استفاده از اَبَرمُدل سیاست‌گذاری‌های محیط‌زیستی در مقیاس حکومت، علاوه‌بر حل مسئلۀ تداخل و تکثر مقیاسی، جریان دانش فنی را متناسب با درک سیاست‌گذاران از مقیاس مکانی و در چارچوب سیاست‌های کلان حکومت به هم وصل کرد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Science and Policy-Making; A Nessacity of A Supermodel for State- Part 1: Spatial Scale

نویسندگان [English]

  • A. Holisaz 1
  • S. Safikhani 2
1 Assistant Professor, Department of Natural Resources Engineering, Faculty of Agriculture and Natural Resources, University of Hormozgan, Bandar Abbas, I. R. Iran.
2 Ph.D. Student of Watershed Management Science and Engineering, Faculty of Agriculture and Natural Resources, University of Hormozgan, Bandar Abbas, I. R. Iran.
چکیده [English]

Ignoring the spatial scale in understanding of environmental processes resulted in a vagueness in environment problems statement and incorrect decision-making in environment management. Because, connection between solutions and environmental problems in policy-making processes, require attention to suitable spatial scale of technical knowledge. Therefore in this study, focusing on descriptive-analytical approach, the role of spatial scale were surveyed in environmental policymaking. The results showed that despite the effort to understand the the environmental problems in international scale,governments focus more on environment and natural resources management in national scale. So, using of national scale is necessary for attainment to special methodological framework for solving the environment problems and transfer adequate solutions and understanding of technical knowledge to policy context. Hence, it could be suggested that providing and designing an environmental policymaking supermodel in state scale (national scale) can hemogenise its environmental macro-policies scale with scale of understanding of environmental problems. In other word, this supermodel is useful for connect technical knowledge outcomes to understanding of policymakers in national spatial scale.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Environment
  • Governance
  • methodology
  • Policy
  • supermodel